گرافین

گرافین ماده سازنده تکنولوژی فردا

گرافین، یکی از آلوتروپ‌های کربن به قطر یک اتم و با آرایش شش‌ضلعی (زنبوری) که خودش را ترمیم می کند، نازک‌ترین ترکیب شناخته‌ شده‌ و سبک‌ترین ماده است (هر مترمربع از آن فقط ۰٫۷۷ میلی‌گرم وزن دارد)، قوی‌ترین ترکیب کشف شده‌است (۱۰۰ تا ۳۰۰ برابر از فولاد قوی‌تر بوده و دارای سختی کششی ۱۵۰ میلیون psi است)، بهترین هدایت‌کنندهٔ گرما و الکتریسیته در دمای اتاق است.

از این ترکیب شیمیایی می‌توان در ساخت هر چیزی از هواپیما گرفته تا جلیقه‌های ضدگلوله‌ای که ۱۰ برابر از فولاد مقاوم‌ترند و سلول‌های سوختی استفاده کرد.

حتی می‌توان آن را به یک عامل ضد سرطان تبدیل کرد. قدرت ایجاد تحول آن در الکترونیک بیشتر از دیگر زمینه‌هاست و می‌تواند جایگزین سیلیکونی شود که بر اساس قانون مور (Moore’s law) حسابی فشرده شده‌است.

با وجود تمام این ویژگی‌های بی‌نظیر، گرافن حکم مادهٔ شگفت‌انگیز و تاثیرگذار بر آیندهٔ تکنولوژی را دارد.

بزرگ‌ترین مشکلی که دانشمندان درحال‌حاضر مشغول حل کردن آن هستند تولید انبوه گرافنی است که به اندازهٔ کافی برای به‌کاربردن در صنعت خالص بوده و از قیمت پایینی هم برخوردار باشد.

وقتی این اهداف محقق شود، عصر گرافن هم شروع خواهد شد.

نخستین بار در سال ۱۹۴۷ فیلیپ والاس دربارهٔ گرافین نوشت اما در سال ۲۰۰۴، آندره گایم و کنستانتین نووسلف، از دانشگاه منچستر موفق به ساختِ این ماده شدند و جایزه نوبل را در سال ۲۰۱۰ بابت این اختراع کسب کردند.