غذای خیابانی

غذای خیابانی دوست داشتنی

غذای خیابانی را خیلی از ما با آن آشنایی داریم ساندویچ های فلافل و سمبوسه و حتی ماهی سوخاری، شبگردی در شهرهای جنوب ایران و عطر سرخ شدنی ها برای ما خاطره انگیزند بازار تهران با ساندویچ فلافل برای ساکنانش یک نوستالژی است که هر از گاهی باید سر بازار مروی ایستاد در صف و از این ساندویچ خرید و خورد. شهرهای دیگر نیز انواع خوراکی ها را دارند که رهگذران در گوشه پیاده روها از آنها می خورند و می نوشند مانند آشه های محلی ، انواع شرب های طبیعی و…

غذای خیابانی به غذاهای ارزان قیمت، گفته می‌شود که توسط دستفروشان در خیابان، بازارها یا نمایشگاه‌ها به فروش می‌رسد. معمولاً غذای خیابانی از روی یک گاری یا چرخ دستی یا یک خودرو به فروش می‌رسد. بیشتر غذاهای خیابانی از خوراکی های محلی سرچشمه می‌گیرند. لقمه انگشتی و فست فود از نمونه خوراکی های رایج در خیابانها هستند. معمولاً غذای دستفروشها از غذای مشابه در رستورانها ارزان تر است. مطالعه سال ۲۰۰۷ سازمان غذا و کشاورزی ملل متحد (فائو) نشان داد که روزانه در سراسر جهان، ۲٫۵ میلیارد نفر در خیابان غذا می‌خورند.

گرایش مردم به خرید مواد غذایی خیابانی دلایل متعددی دارد؛ از جمله ارزانی، محیط اجتماعی یا آشنایی با غذاهای بومی و محلی اقوام مختلف از مواردی است که می توان به آن استناد کرد.

درباره تاریخچه مصرف و خرید اینگونه غذاها می توان به ماهی‌های کوچک سرخ شده در یونان باستان اشاره کرد. شواهدی از تعداد زیادی از فروشندگان مواد غذایی خیابانی در طول حفاری پمپئی به دست آمد. در روم باستان غذای خیابانی از سوی بی خانمانها و فقرا مورد توجه قرار می‌گرفت. در آنجا سوپ نخود با نان و سس رب غذای مورد علاقه بود. در چین باستان مواد غذایی خیابانی به‌طور کلی توسط فقیران استفاده می‌شد. در تایلند مردم تا اوایل دهه ۱۹۶۰ توجهی به غذاهای خیابانی نشان نمی‌دادند اما از این زمان به بعد به دلیل رشد سریع جمعیت شهری غذاهای خیابانی هم محبوبیت پیدا کردند.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *